skip to Main Content

Tekst van Raneem Halabi bij de herdenking van vluchtelingen op 3 november 2019

Tijdens de herdenking op 3 november sprak de jonge vluchtelinge, Raneem Halabi, uit Syrië onderstaande tekst uit:

Het kan zijn dat er vandaag mensen verdronken zijn terwijl zij ergens naar toe proberen te vluchten, op zoek naar de vrijheid en veiligheid. Dat gebeurt al jaren en nog steeds overlijden mensen in deze gevaarlijke route die de weg vormt naar een veilige plek. Maar hebben jullie eens afgevraagd waarom en waardoor dat gebeurt? Namens de vluchtelingen die het overleefd hebben en die het niet konden overleven wil ik hier een antwoord op geven. Iedere man, vrouw en kind die in het water overleed op weg naar Europa is iemand die naar vrede en veiligheid streeft, om een goed leven te bereiken, maar De weg van de dood kiest! Iemand die zijn waardigheid in zijn land heeft verloren, en zijn herinneringen en de mooie tijden in zijn vernietigde huis heeft gelaten en opnieuw een leven wil gaan opbouwen. Ze hadden wel een leven met hun families en dierbaren, in hun mooie en warme huizen, ze hadden dromen! Maar door het onrecht, racisme en gebrek aan gerechtigheid en veiligheid is alles van hun afgenomen. Er is geen plek voor een fijn leven in een corrupte samenleving die geregeerd wordt door ongelijkheid, daarom was de enige overgebleven oplossing: vluchten van dit verbrijzelde land.

Vanuit mijn persoonlijke ervaring: mijn vader deed alles wat hij kon om een toekomst voor ons te kunnen bereiken omdat het niet echt kan in een land waar de dromen helaas geen waarde hebben. Hij zat vaak zelf te denken over hoe gaan wij onze doelen en dromen realiseren als het steeds gevaarlijker wordt in Syrië. Toen zijn we heel vaak gevlucht, steeds naar de veiligste plek, tot dat het door de oorlog nergens veiliger werd.

Ik kan nog steeds de verschrikkelijke geluiden herinneren van de geëxplodeerde raketten, de ruïnes die er ontstaat na het vernietigen van een heel gebouw, de bloedvlekken op straat en de huilende stemmen van de vrouwen ! Dat zijn allemaal redenen waarom wij voor het vluchten hebben gekozen, en waarom mensen de zee in gaan terwijl zij weten dat zij dood kunnen gaan! Want door alles wat wij ervaren hebben werden we klaar om alles te proberen om ons naar de vrijheid te brengen, ook als er een kans is dat wij het niet gaan overleven, wegens de angst en schrokkende situaties vonden we het beter in één klap te sterven dan zo verder te leven. En daarom besloot mijn vader om naar een land te gaan waar wij veilig zullen leven en waar hij een goede toekomst voor ons kan maken, toen was hij voor 3 weken verdwenen, wij konden niets over hem weten en hadden geen idee waar hij kon zijn, en het is moeilijker als iemand opeens verdwijnt wanneer je in een oorlog leeft en gewend raakt aan het idee dat je op elk moment door het gevaar iemand van je familie kan verliezen.

Na 3 weken heeft mijn vader gebeld en hij zei “ ik ben in Nederland ! Ik ben in een land waar de vrijheid voor iedereen geldt, en waar iedereen veilig leeft, en ik ga alles doen om jullie hier te krijgen, het is hier een plek van jullie dromen! Jullie krijgen een nieuwe leven, Nederland is onze kans !” En verder zei hij “ ik heb toen ook gedacht dat ik het niet zou overleven, maar toch moest ik het risico nemen om de veiligheid voor jullie te bereiken” zo eindigde hij aan de telefoon en zijn wij al 3 jaar in Nederland. Iedereen die op weg was naar hier wilde dat voor hun families bereiken, maar waarom was het voor hun niet mogelijk? Wat is hun schuld? Ook als iedereen recht op vrede heeft waarom hebben zij dat recht niet! Stel je voor dat jij op een kleine boot zit die voor ongeveer 15 personen is gemaakt, terwijl het vol zit met meer dan 50 mensen die vanuit verschillende landen, culturen, geloven en doelen zijn gekomen die allemaal naar De EU willen gaan! Ze reizen op zee, na een tijdje zullen ze op een plek zijn waar ze alleen maar water om zich heen zien, het angstaanjagende water dat hun gaat vermoorden als iemand in de boot beweegt en de boot omvalt! En dan valt de boot, iedereen is in het water verspreid, mensen die niet kunnen zwemmen zinken in het water, en degene die kunnen zwemmen hebben het zo lastig om een gebied te vinden waar zij zwemmend naar toe kunnen gaan, dat betekent dat zij niets anders kunnen doen dan opgeven, hun leven hangt af van deze reis. Terwijl zij op weg waren naar nieuw leven, zou door deze boot zijn leven eindigen!

Wij moeten hier meer over gaan denken en oplossingen vinden. Hoe kunnen we stil blijven zitten en genieten van wat wij hebben terwijl zij “ die streven naar het leven zoals wij” hebben het niet overleefd. Dat is onrecht! Kleine kinderen die hun ouders verliezen, mensen de verhongeren, slapeloze nachten die iedereen begaat met de hoop dat al deze ellende overgaat”Wanneer? Wanneer zal iemand ons komen verlossen uit deze hel! “ Dat is wat iedereen zich afvraagt.

Ik ben een vluchteling die doelen en dromen heeft, hartchirurg is mijn doel dat ik vanuit de oorlog heb gekregen omdat ik veel slachtoffers heb gezien die geen hulp hebben gekregen, ik wilde iets voor hen betekenen en hen helpen omdat zij hulp verdienen, en nu studeer ik zeven dagen per week om het leven aan anderen te kunnen geven, nu moeten wij het zelfde betekenen voor die vluchtelingen, en helpen om hun doelen te kunnen bereiken. Want veilig leven is geen plicht, maar een mensenrecht!

Bedankt voor het luisteren.

Raneem Halabi

Back To Top
X